Dołeczki na plecach – te małe zagłębienia, które niektórzy nazywają dołeczkami Wenus – budzą sporo pytań. Chociaż kojarzymy je głównie z urodą, kryje się za nimi pewna historia i anatomia, która może Cię zaskoczyć. Skąd się biorą, co oznaczają i czy to prawda, że są takim wyjątkowym znakiem? Zapraszam do lektury, bo postaram się to wszystko wyjaśnić.
Czym tak właściwie są dołeczki na plecach?
Mówiąc krótko, dołeczki na plecach, znane też jako dołeczki Wenus albo fossae lumbales laterales, to te dwa symetryczne wgłębienia w dolnej części pleców, tuż nad pośladkami. Niektórzy uważają je za niezwykłą ozdobę i często zastanawiamy się, dlaczego w ogóle się pojawiają i co mogły oznaczać. To taki charakterystyczny punkt na naszym ciele, który od razu rzuca się w oczy.
Skąd się biorą dołeczki Wenus? Anatomia w pigułce
Okazuje się, że te dołeczki to nie dzieło mięśni. Wszystko przez krótkie więzadła, które łączą naszą skórę z kością miednicy – konkretnie z tak zwaną tylną górną kolec biodrową (PSIS). Znajdują się one dokładnie nad stawami krzyżowo-biodrowymi, które łączą kość krzyżową z biodrami. Jakby tego było mało, linia, którą można by narysować między tymi dwoma dołeczkami, przechodziłaby nad drugim kręgiem krzyżowym (S2). To właśnie ta budowa sprawia, że wyglądają tak, jak wyglądają.
Czy dołeczki na plecach są w genach? Dziedziczenie
Często słyszymy, że dołeczki Wenus to cecha dziedziczna. I faktycznie, tak się uważa, chociaż nikt nie potrafi do końca wyjaśnić, jak dokładnie działa ten genetyczny mechanizm. Myślimy, że w dużej mierze to genetyka decyduje, ale dziedziczy się to trochę na zasadzie „po omacku”. To znaczy, że dziecko może mieć te dołeczki, nawet jeśli rodzice ich nie mają. A z drugiej strony, rodzice z dołeczkami mogą ich nie przekazać swoim dzieciom. To nie jest takie proste, jak się wydaje, i na pewno nie można powiedzieć, że to zasługa jednego genu.